Bu yazının tezi açık: “Ayağı takılıp yüzüstü düşmek” deyimi, masum bir mecaz olmanın ötesinde; utandırmayı normalleştiren, başarısızlığı kişiselleştirip sistemi görünmezleştiren bir dil alışkanlığıdır. Tartışalım, gerekirse kavga edelim; ama önce kelimelerin bize neler yaptığını görelim. Ayağı Takılıp Yüzüstü Düşmek Ne Demek? Deyimin Karanlık Yüzüne Yakın Plan Samimi ama Keskin Bir Giriş: “Düştü” Dedikçe Kim Kalkamıyor? Açık konuşayım: “Ayağı takılıp yüzüstü düşmek” ifadesini her duyduğumda, dilimizin hem bireyi hem de toplumu nasıl köşeye sıkıştırdığını hissediyorum. Gülünçleştirme, utandırma, “bak gördün mü?” diye parmak sallama… Deyim masum görünür; sanki yer çekiminin kaçınılmazlığı kadar doğal bir anı tarif eder. Oysa mesele, düşmenin kendisi değil; düşenin…
2 Yorum